. . . 236 ه . ق / 851 م ، دستور داد قبر امام حسين ( ع ) را خراب كنند . همچنين آب را روى آن مكان باز كرد و آن را با زمين يكسان كرد و مردم را از مجاورت آن منع نمود . « 1 » طبيعى است كه ممنوع كردن زيارت ، شامل قبر اميرمؤمنان ( ع ) نيز مىگردد و متوكل آنجا را از اين قاعده مستثنا نمىسازد . شايد علت اين موضع‌گيرى خشن او درباره اهل بيت ( عليهم السلام ) به روش‌هايى برمىگردد كه بستگان و نزديكان او هنگام ترس از اهل بيت ( عليهم السلام ) به‌كار مىگرفتند . همچنين شايد به انقلاب محمد بن صالح برگردد كه وى از سويقه كه مكانى در مدينه است و فرزندان امام حسن ( ع ) در آنجا سكونت داشتند ، شورش نمود و متوكل به‌سمت او لشكرى را به فرماندهى « ابىالساج » فرستاد . ابىالساج ، محمد را دستگير كرد و به نزد متوكل در سامراء برد . در سويقه ، تعداد زيادى از علويان را كشت و آنجا را به‌طور كامل ويران كرد ، همچنان‌كه ياقوت حموى آن را در كتاب خود ( معجم البلدان » ، روايت كرده است . تصوير شماره 27 . حديث شريف پيامبر ( ص ) كه زينت‌بخش يكى از درهاى طلا است . خانم دكتر سعاد ماهر ، در كتاب « مشهد الامام على ( ع ) » مىگويد : از جمله مورخانى كه مدفون بودن امام على ( ع ) را در نجف اشرف ، بدون استناد به يك سند مشهور يا نظر پذيرفته شده ، انكار كرده ، جهانگرد

--> ( 1 ) . ر . ك : الكامل في التاريخ ، ج 7 ، صص 55 و 56 .